Samorząd musi służyć nie tylko mieszkańcom młodym, zdrowym i aktywnym, lecz także starszym, niepełnosprawnym i bezradnym. Gminie podlegają gminne, a powiatom - powiatowe lub miejskie ośrodki pomocy społecznej oraz powiatowe centra pomocy rodzinie. Ich rola nie może ograniczać się do wypłaty zasiłków biednym rodzinom. Samorządowi pracownicy socjalni powinni wiedzieć o każdej rodzinie, w której dzieje się coś niedobrego.

Samorządy mają jednak mało pieniędzy nawet na wypłacanie ustawowych zasiłków. Nie mogą też elastycznie nimi dysponować. Jeśli dostają pieniądze na dom dziecka - nie mają prawa przeznaczyć ich na rodzinę zastępczą. Za mało jest również domów pomocy społecznej (na miejsce trzeba czekać latami). Jednak kłopoty finansowe nie zwalniają samorządów z aktywności i pomysłowości. Na przykład gmina, która chce dożywiać dzieci w szkołach, w zamian za potrzebne pieczywo może obniżyć czynsz dostarczającemu je piekarzowi.

Powiatowe centra pomocy rodzinie powinny nieść pomoc i radzić w przypadkach alkoholizmu, AIDS czy narkomanii, a także zapewniać pomoc psychologiczną w rodzinach, w których stosuje się przemoc. Domagaj się, by twoja gmina i powiat współpracowały z organizacjami pozarządowymi. Żądaj, aby powstawały programy przeciwdziałania alkoholizmowi i zwalczania narkomanii. Nalegaj, by pomagano dzieciom z rodzin zagrożonych oraz bezdomnym. Apeluj, by władze organizowały zbiórki odzieży i tworzyły banki żywności, którą oddadzą ubogim miejscowi producenci czy supermarkety. Namawiaj, aby w małych miejscowościach władze otwierały świetlice, w których osoby samotne, młodzież i dzieci będą mogły ciekawie spędzać czas.

Przejdź do przykładu problemu z tej dziedziny - Ktoś starszy potrzebuje opieki